ماه به نیمه رسیده است و درهای رحمت، بر روی جهانیان باز است. فراوانی رحمت و نعمت است و جانها آکنده از عشق است. ماه به نیمه رسیده است که این چنین در کاملترین صورت خویش به جلوهگری، دستافشانی میکند. ستارگان به تکاپو درآمدهاند گرداگرد ماه بدری تا در آستانه حُسن خودنمایی کنند؛ ماه تمامی که از ذخیره هستی به زمین هدیه داده شده است.
پانزده روز ریاضت را در این ماه طاعت، یک نفس دویدهایم تا در بشارت ولادت آینه دار کرامت - امام حسن مجتبی (ع)، مژده عشق بشنویم و مژدگانی مهر بگیریم.
او که از اشراق مهربانیها طلوع کرده و در بستر بخشندگی، دامن گسترده است.
او که در اولین تصویر زمینیاش، تبسمی شیرین به آینه نگاه پدر و مادر هدیه داده است.
او که اولین نواده نبوت است و نخستین زاده امامت.
از نسل نور است و زاده خورشید، از تبار هدایت است و قافلهسالار مهر و امید.
اگر امام مجتبی علیهالسلام را کریم اهلبیت میخوانند، بدان جهت نیست که دیگر امامان معصوم از این صفت برخوردار نیستند، بلکه از آن است که این صفت در وی به تمامیت و کمال رسیده است و امام حسن علیهالسلام در ظهور و بروز کرامت، پیشی گرفته است؛ به زبان دیگر، امام، در تجلی صفت کرامت و بزرگواری خداوند آنچنان آیینهداری میکند که سزاواری این اسم اعظم را یافته است.
در واقع، خداوند تعالی در هر یک از اهل بیت علیهالسلام صفتی از اسمای الهی خویش را شاخص گردانیده تا مردم برای رجوع، قبله حاجات واحد و یگانهای داشته باشند؛ وگرنه، دیگر اهل بیت علیهالسلام نیز از صفت کرامت به دور نیستند. چنین است که هر یک از آل اللّه در صفتی بارز شدهاند تا به واسطه آن، بر شفاعت عالَم، جلوه بیشتری بیابند.
حَسَن، آینه حُسن خداوندی است؛ تصویر زیبایی خداوند است که در صورت خاکی نقش بسته است.
مجتبی، در آغوش پاکترین مادران عالم چشم به جهان گشود و میوه قلب رسول اللّه شد.
آمد و کرامت را از پدر آسمانیاش آموخت و چراغ کرامتش را برای اهل زمین برافروخت.
ثمره زندگی علی (ع) و فاطمه (س)، پا به جهان خاکی گذاشت. خاک تا افلاک غرق نور و سرور شد.
تو که آمدی ستارهها تکثیر میشوند و آفتاب، در شبهای تاریک رخنه میکند.
همه پیراهنها، بوی یوسف میگیرند و کبوتران از سقف خانهها لبریز میشوند.
آسمان، آنقدر آبی میشود که آبها از یاد میروند.
زندگی از لبخند تو آغاز میشود و بارانها ستاره میبارند بر ایوانهای تاریک مانده ما.
با آمدنت، غروبها کوتاه و کوتاهتر شدند و آفتاب، بلندتر از همیشه، بر پنجرههای ما پدیدار شد.
تو که آمدی، گریبانهای غریب، بغض شدند و اشکها، بارانهای بهاری. جادهها عاشقانه به تو ختم شدند و همه راهها، صراط مستقیم.
بهارها در حاشیه سبز نام تو جان گرفتند.
تو که آمدی؛ غربت از تنهایی درآمد و عشق، در سینههای کوچک ما جوانه زد.
پرندههای بیآشیانه بر شانههایت آشیان گرفتند و درختها به برکت نفسهای معطر تو شکوفه زدند و سیب شدند.
با آمدنت، بوی علی در کوچههای غمزده کوفه جاری شد و صدای گریههای کودکانهات، در صدای بال فرشتگان پیچید تا شبها، با لالایی آرام تو، کائنات به خواب بروند.
چشمهایت، دورترین افقها را روشن کرده است.
سینهات، اقیانوسی است که همه اندوههای عالم را پذیرا خواهد شد.
با تو، دنیای پدرانه علی علیهالسلام ، رنگینتر و تنهاییاش با رنگ مهربانی تو پر خواهد شد. تو که آمدی، آبشارها همه قد کشیدند تا در تن تو، خودشان را تطهیر کنند و رودخانهها به دنبال کوچه خانه پدریات دویدند تا بوی قدمهایت را به دریاها سوغات ببرند.
از نام تو، تنهایی میتراود و پرندهها با آسمان آشتی میکنند.
چشمهها در تشنگی کویر، جاریاند تا عطش تنهایی تو را تا کربلای غریب برادرت ببرند.
تو آمدهای تا منادی عشق و مهربانی در دلتنگی دورترین کوچههای شبزده باشی.
اما فراگيري علم و دانش در احاديث امام حسن مجتبي عليه السلام:
علم و دانش كلید خیرات و دستیابی به سعادت است. بدون دانش نه راه سعادت معلوم است و نه حركت ممكن؛ به همین جهت از مهمترین مأموریتهای انبیا در طول تاریخ، تعلیم كتاب و آموزش مسائل دینی و تربیتی بوده است. از مهمترین توقّعات امامان معصوم علیهمالسلام از شیعیان این است كه اهل دانش و فراگیری حكمت باشند.
امام حسن مجتبی علیهالسلام درین باره فرمودند:
«عَلِّمِ النّاسَ عِلْمَكَ وَ تَعَلَّمْ عِلْمَ غَیرِكَ »
دانش خود را به مردم بیاموز و دانش دیگران را یادگیر.
بحار الانوار، ج 75، ص 111.
خداوند تمام امكانات فراگیری دانش را در اختیار ما قرار داده است. لذا لازم است كه از چشم و گوش و فرصتها بیشترین استفاده را ببریم و با فراگیری دانش، شك و شبهه را از دل و درون خویش بیرون برانیم.
امام حسن علیهالسلام فرمود:
«اِنَّ اَبْصَرَ الاَْبْصارِ ما نَفَذَ فِی الْخَیرِ مَذْهَبُهُ وَ اَسْمَعَ الاَْسْماعِ ما وَعَی التَّذْكیرَ وَ انْتَفَعَ بِهِ وَ اسْلَمَ الْقُلُوبِ ما طَهُرَ مِنَ الشُّبَهاتِ.»
به راستی، بیناترین دیدهها آن است كه در خیر نفوذ نماید، و شنواترین گوشها آن است كه تذكّرات [دیگران] را بشنود و از آن بهرهمند شود و سالمترین دلها آن است كه از شك و شبهه پاك باشد.
تحف العقول چاپ اوّل، 1382، ص 408، شماره 17
ماه دلآرای نیمه رمضان، ماهی که درهای رحمت بر روی جهانیان گشوده شده را پانزده روز به انتظار نشستهایم و به کرامت و مهربانیاش محتاجیم!
چقدر این دستان زخمخورده، به دستگیری کریـــــــــــــــم اهــــــــــــلبیـــــــــــــت محتاج است!
از بزرگواری کریم اهل بیت علیهالسلام به دور است که هنگام نیاز و حاجت کسی، کرامت خویش بپوشاند و در انعام و اکرام به او بخل ورزد.
آن صفت کریمانه را که در اسما و صفات ذات الهی شنیدهای، در ظهور وجود مبارک حسن علیهالسلام ببین!
خدایا! به «کریم اهل بیت» سوگند، سایه کرامت خویش را از ما دریغ مدار!
اگر تمام زندگیاش را چندین بار به نیازمندان بخشید و سفرههای همدردی و کرامتش همواره گشوده بود، حالا که رمضان به نیمه رسیده و عطر سیب سرخ بهشتی، همه جا را فرا گرفته، حالا که از عطر میلاد کریم اهل بیت علیهالسلام سرشاریم، دستهای نیازمان را دراز میکنیم تا از شجره طیبه کرامت امام مجتبی علیهالسلام ، میوه اجابت بچینیم.
پس دست التماس ما و دامان کریمانه او!
در ماه مبارک و لیالی قدر اگر چشمانتان باریدن گرفت و یادتان بود دعایی هم به حال بیابان کنید.
دسته بندی :
